فَإِذا تَطَهَّرْنَ فَأْتُوهُنَّ مِنْ حَيْثُ أَمَرَكُمُ اللَّهُ پس وقتى كه زن از حيض طاهر گرديد و غسل نمود نهى برداشته مىشود و ديگر منع و ردعى در كار نيست و با آنها آميزش كنيد بآنطورى كه خداوند بشما امر فرموده و اسلام مثل باقى احكام راجع به حيض حد وسط را انتخاب نموده نه مثل مجوس و يهوديها كه در ايام حيض به كلى زن را خارج مينمودند و تمام بدن او را نجس ميدانستند و به هيچ وجه معاشرت با او را روا نميدانستند و نه مثل نصارى كه هيچ منعى بين آنان نبوده و در حال حيض مراعات هيچ حكمى نميكردند . و چنانچه بعضى از مفسرين شماره نموده‌اند راجع به حيض بيست حكم در شريعت اسلامى مقرر فرموده بعضى واجب بعضى حرام بعضى مكروه و چون بناى ما بر اختصار است از بيان و تعداد آن خوددارى مينمائيم و جاى بسط و بيان آن كتب فقهيه است . إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ التَّوَّابِينَ وَ يُحِبُّ الْمُتَطَهِّرِينَ پس از آنكه حكم حيض و بيان قذارت حيض را بيان فرموده كه حيض نجاست ظاهرى است و در ايام حيض مقاربت و نزديكى با زن روا نيست زيرا كه علاوه بر قذارت و نجاست و تنفر طبع از مقاربت ضرر طبيعى و بدنى بزن پديد ميگردد و اسلام هم مراعات امور طبيعى را نموده و هم مراعات امور روحانى را فرموده و آيه اشاره به اين دارد كه چنانچه قذارات و نجاسات بدنى را بايستى به آب شستشو نمود تا رفع گردد نجاسات باطنى كه در اثر معصيت و نافرمانى پديد ميگردد بايستى به آب توبه و ندامت و رجوع بسوى حق تعالى خانه دل و قلب را شستشو داد تا اينكه پس از پاك شدن محل نفوذ و اشراق نور معرفت گردد « توابين و متطهرين » هر دو صيغه مبالغه است يعنى خداوند دوست ميدارد كسانى را كه بسيار توبه مىكنند و ظاهر و باطن خود را از نجاسات صورى و معنوى پاكيزه ميگردانند و بسيار در مقام تطهير ظاهر و باطن خود بر مىآيند . در حديث دارد كه رسول اكرم صلى اللَّه عليه و آله و سلّم روزى هفتاد مرتبه استغفار مىنمود